بهائی بودن؛ جرم نانوشته در جمهوری اسلامی
سرکوب جامعه بهائی در ایران یکی از روشنترین نمونههای تبعیض مذهبی سیستماتیک در جمهوری اسلامی است. بهائیان نه به دلیل ارتکاب جرم، بلکه به دلیل اعتقاد مذهبی خود با مجموعهای از محدودیتها و فشارها مواجه شدهاند. سازمان ملل در ژوئیه ۲۰۲۶ درباره آزار و پیگرد جامعه بهائی و همچنین موارد ادعایی شکنجه و ناپدیدسازی اجباری در ایران هشدار داد.کارشناسان سازمان ملل پیشتر نیز جامعه بهائی را یکی از شدیداً تحت فشارترین اقلیتهای مذهبی ایران معرفی کرده بودند. این پرسش باید بارها تکرار شود: اگر جمهوری اسلامی از مبانی عقیدتی خود مطمئن است، چرا از یک جامعه مذهبی کوچک میترسد؟ چرا یک شهروند بهائی باید به دلیل باور مذهبی خود با محرومیت آموزشی، محدودیت شغلی، بازداشت، پرونده قضایی یا فشار امنیتی روبهرو شود؟ چرا عبادت و اعتقاد یک انسان باید به پرونده امنیتی تبدیل شود؟ مشکل جمهوری اسلامی با بهائیان در واقع بخشی از مشکل بزرگتر حکومت با آزادی عقیده است. نظامی که خود را بر مبنای یک قرائت رسمی از دین تعریف میکند، در برابر شهروندی که حاضر نیست همان قرائت را بپذیرد، به جای گفتوگو از قدرت استفاده میکند. این دقیقاً همان نقطهای است که «حکومت دینی» با «آزادی مذهبی» وارد تضاد میشود. آزادی مذهبی یعنی دولت حق ندارد تعیین کند شهروند چه چیزی را باور کند. اما در جمهوری اسلامی، ساختار قانونی و سیاسی کشور به شکلی طراحی شده که میان شهروندان بر اساس عقیده و مذهب تفاوت ایجاد میکند. بهائیان قربانی این ساختار هستند. اما مسئله فقط بهائیان نیست. اگر حکومت بتواند امروز یک بهائی را به دلیل عقیدهاش محروم کند، فردا میتواند همین منطق را علیه مسیحی، یهودی، سنی، درویش یا حتی انسانی که هیچ دین و اعتقادی ندارد به کار گیرد. به همین دلیل دفاع از حقوق بهائیان دفاع از یک اقلیت خاص نیست؛ دفاع از اصل برابری انسانهاست. جامعهای که در آن یک انسان به دلیل باورش از حقوق برابر محروم شود، جامعهای آزاد نیست. جمهوری اسلامی نمیتواند همزمان ادعا کند مدافع اخلاق و عدالت است و در عمل، شهروندان را بر اساس عقیده مذهبی طبقهبندی کند. این تناقضی است که هیچ تبلیغات رسمی نمیتواند برای همیشه پنهان کند. حکومت اگر واقعاً به دین و حقیقت ایمان دارد، باید اجازه دهد عقیده در میدان آزاد اندیشه با عقیده رقابت کند، نه اینکه از پلیس و دادگاه برای حذف رقیب مذهبی استفاده کند. سرکوب بهائیان در نهایت بیش از آنکه قدرت حکومت را نشان دهد، ضعف آن را آشکار میکند؛ زیرا حکومتی که از عبادت یک اقلیت کوچک میترسد، در واقع از آزادی انسان میترسد.
صدرا مجیب یزدانی
Sadra Mojib yazdani
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر