google-site-verification: google15269942918ec366.html راه آزادی

۱۴۰۵ خرداد ۲۴, یکشنبه

کودکان؛ قربانیان خاموش نقض حقوق بشر در ایران

 


کودکان؛ قربانیان خاموش نقض حقوق بشر در ایران


وقتی درباره نقض حقوق بشر در ایران صحبت می‌شود، معمولاً نگاه‌ها به سمت زندانیان سیاسی، اعدام‌ها، سرکوب اعتراضات یا محدودیت‌های آزادی بیان می‌رود. اما در میان تمام این بحران‌ها، گروهی وجود دارند که کمتر دیده می‌شوند و کمتر صدای آنان شنیده می‌شود: کودکان.

کودکان نه در تصمیم‌گیری‌های سیاسی نقشی دارند و نه در منازعات قدرت. با این حال، در بسیاری از موارد، نخستین قربانیان بحران‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هستند. در ایران امروز، آثار نقض حقوق بشر تنها متوجه فعالان سیاسی یا معترضان نیست؛ بلکه میلیون‌ها کودک نیز به شکل مستقیم یا غیرمستقیم تحت تأثیر این وضعیت قرار گرفته‌اند.

سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر بارها هشدار داده‌اند که شرایط اقتصادی دشوار، افزایش فقر، گسترش کار کودک، محرومیت آموزشی و تأثیر بازداشت یا اعدام اعضای خانواده، آینده نسل جدید ایران را با چالش‌های جدی روبه‌رو کرده است.


حق کودکی؛ حقی که بسیاری از کودکان از آن محروم‌اند

بر اساس کنوانسیون حقوق کودک، هر کودک حق دارد از آموزش، سلامت، امنیت، بازی، رشد فردی و حمایت اجتماعی برخوردار باشد.

اما واقعیت زندگی بسیاری از کودکان در ایران با این استانداردها فاصله زیادی دارد.

در بسیاری از شهرها و مناطق محروم، کودکان به جای حضور در مدرسه، در خیابان‌ها، کارگاه‌ها، مزارع یا مشاغل سخت مشغول کار هستند. برخی از آنان از سنین بسیار پایین مسئول تأمین بخشی از درآمد خانواده می‌شوند.

کارشناسان اجتماعی معتقدند افزایش فشارهای اقتصادی در سال‌های اخیر موجب شده تعداد بیشتری از کودکان وارد بازار کار شوند. این موضوع نه تنها سلامت جسمی آنان را تهدید می‌کند بلکه فرصت آموزش و رشد اجتماعی را نیز از آنان می‌گیرد.


کودکانی که قربانی فقر می‌شوند

فقر یکی از مهم‌ترین عوامل نقض حقوق کودکان در ایران محسوب می‌شود.

خانواده‌هایی که با تورم، بیکاری و کاهش درآمد مواجه هستند، گاهی ناچار می‌شوند نیازهای اساسی کودکان را قربانی بقا کنند.

در برخی مناطق کشور، گزارش‌هایی از سوءتغذیه، ترک تحصیل و کمبود دسترسی به خدمات درمانی منتشر شده است.

متخصصان حوزه کودک هشدار می‌دهند که آثار فقر تنها به دوران کودکی محدود نمی‌شود. کودکانی که در شرایط فقر شدید رشد می‌کنند، در بزرگسالی نیز بیشتر در معرض مشکلات جسمی، روانی و اقتصادی قرار دارند.


کودکان و بحران آموزش

آموزش یکی از مهم‌ترین حقوق بنیادین کودکان است.

با این حال، هزاران کودک در ایران به دلایل مختلف از ادامه تحصیل بازمی‌مانند. فقر اقتصادی، کار کودک، مشکلات خانوادگی و کمبود امکانات آموزشی از جمله عوامل اصلی این وضعیت هستند.

در برخی مناطق محروم، مدارس با کمبود امکانات اولیه مواجه‌اند. در مناطق روستایی نیز فاصله زیاد مدارس، کمبود معلمان و مشکلات حمل‌ونقل بر کیفیت آموزش تأثیر گذاشته است.

کارشناسان معتقدند محرومیت از آموزش یکی از مهم‌ترین عواملی است که چرخه فقر را در نسل‌های بعدی تداوم می‌بخشد.


کودکان زندانیان؛ قربانیان فراموش‌شده

یکی از موضوعاتی که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد، وضعیت فرزندان زندانیان است.

زمانی که یکی از والدین بازداشت یا زندانی می‌شود، کودکان نیز به طور مستقیم آسیب می‌بینند.

بسیاری از این کودکان با مشکلات اقتصادی، فشارهای روانی و احساس ناامنی روبه‌رو می‌شوند. برخی از آنان ماه‌ها یا حتی سال‌ها از دیدار منظم با والدین خود محروم هستند.

روان‌شناسان معتقدند جدایی طولانی‌مدت از والدین می‌تواند تأثیرات عمیقی بر رشد عاطفی و سلامت روان کودکان داشته باشد.


تأثیر اعدام بر کودکان

اعدام یک فرد تنها به پایان زندگی او محدود نمی‌شود.

پشت هر حکم اعدام، خانواده‌ای وجود دارد که زندگی آن برای همیشه تغییر می‌کند. کودکان افرادی که اعدام شده‌اند، اغلب با مشکلات جدی روحی و اجتماعی مواجه می‌شوند.

بسیاری از آنان با احساس از دست دادن، اضطراب، افسردگی و مشکلات اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

فعالان حقوق کودک معتقدند هنگام بررسی آثار مجازات اعدام باید به تأثیر آن بر فرزندان محکومان نیز توجه شود.


سلامت روان؛ بحران خاموش

در سال‌های اخیر نگرانی‌ها درباره سلامت روان کودکان و نوجوانان افزایش یافته است.

فشارهای اقتصادی، ناامیدی اجتماعی، نگرانی‌های خانوادگی و فضای پرتنش سیاسی و اجتماعی می‌تواند بر سلامت روان نسل جوان تأثیر بگذارد.

متخصصان هشدار می‌دهند که افزایش اضطراب، افسردگی و مشکلات رفتاری در میان کودکان و نوجوانان نیازمند توجه جدی است.

با این حال، دسترسی به خدمات تخصصی روان‌شناسی برای بسیاری از خانواده‌ها دشوار یا پرهزینه است.


کودکان و فضای مجازی

در دنیای امروز، اینترنت بخشی از زندگی کودکان و نوجوانان است.

اما محدودیت‌های گسترده اینترنتی و فیلترینگ می‌تواند دسترسی آنان به منابع آموزشی، علمی و فرهنگی را محدود کند.

در دوران آموزش آنلاین، این مسئله بیش از گذشته خود را نشان داد و بسیاری از خانواده‌ها برای تأمین امکانات آموزشی با مشکلات جدی روبه‌رو شدند.


آینده‌ای که در خطر است

کودکان امروز، شهروندان فردای ایران هستند.

اگر نسل جدید با فقر، محرومیت آموزشی، فشارهای روانی و محدودیت فرصت‌ها روبه‌رو باشد، آثار آن تنها به زندگی فردی آنان محدود نخواهد شد؛ بلکه بر آینده کل جامعه تأثیر خواهد گذاشت.

سرمایه اصلی هر کشور نه منابع طبیعی و نه قدرت نظامی، بلکه نسل جوان و کودکان آن است.


بررسی وضعیت کودکان در ایران نشان می‌دهد که نقض حقوق بشر تنها در زندان‌ها یا دادگاه‌ها رخ نمی‌دهد. بسیاری از کودکان در نتیجه فقر، محرومیت آموزشی، فشارهای اجتماعی و پیامدهای سیاست‌های مختلف، با چالش‌هایی روبه‌رو هستند که آینده آنان را تهدید می‌کند.

دفاع از حقوق کودکان تنها یک وظیفه اخلاقی نیست؛ بلکه سرمایه‌گذاری برای آینده جامعه است. هر کودکی که از آموزش، سلامت و امنیت محروم می‌شود، فرصتی است که از آینده ایران گرفته می‌شود.

به همین دلیل، هر بحث جدی درباره حقوق بشر در ایران باید جایگاه ویژه‌ای برای حقوق کودکان در نظر بگیرد؛ زیرا سرنوشت فردای کشور، در زندگی و فرصت‌های کودکان امروز شکل می‌گیرد.

صدرا مجیب یزدانی


بهاییان در ایران؛ از محرومیت آموزشی تا حذف اقتصادی و اجتماعی یک جامعه


 

بهاییان در ایران؛ از محرومیت آموزشی تا حذف اقتصادی و اجتماعی یک جامعه

مقدمه

در میان پرونده‌های متعدد نقض حقوق بشر در ایران، وضعیت بهاییان یکی از طولانی‌ترین و مستندترین نمونه‌های تبعیض سازمان‌یافته محسوب می‌شود. برخلاف تصور رایج، مسئله بهاییان تنها محدود به آزادی عبادت یا برگزاری مراسم مذهبی نیست. آنچه در دهه‌های گذشته شکل گرفته، مجموعه‌ای از محدودیت‌های حقوقی، اقتصادی، آموزشی و اجتماعی است که تقریباً تمام ابعاد زندگی این شهروندان را تحت تأثیر قرار داده است.

بسیاری از کارشناسان حقوق بشر معتقدند که سرکوب بهاییان در ایران از حالت برخوردهای پراکنده خارج شده و به یک ساختار پایدار و سازمان‌یافته تبدیل شده است؛ ساختاری که هدف آن محدود کردن حضور بهاییان در عرصه عمومی، اقتصاد، آموزش و فعالیت‌های اجتماعی است. گزارش‌های سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که این روند نه تنها متوقف نشده بلکه در برخی حوزه‌ها تشدید نیز شده است.  


بهاییان؛ بزرگ‌ترین جامعه دینی تحت فشار در ایران

جامعه بهایی ایران صدها هزار نفر جمعیت دارد و بزرگ‌ترین جامعه دینی غیرمسلمان کشور محسوب می‌شود. با این حال، پیروان این آیین از بسیاری از حقوقی که سایر شهروندان از آن برخوردارند محروم شده‌اند.

گزارش‌های حقوق بشری نشان می‌دهد که بسیاری از محدودیت‌ها صرفاً به دلیل هویت دینی افراد اعمال می‌شود. در موارد متعدد، بازداشت‌ها، احضارها، محرومیت‌های شغلی و مصادره اموال مستقیماً با باور مذهبی افراد مرتبط بوده است.  


دانشگاه؛ دری که برای هزاران جوان بهایی بسته مانده است

یکی از مهم‌ترین ابزارهای فشار علیه بهاییان، محرومیت از تحصیلات عالی است.

طبق اسناد منتشرشده توسط Bahá’í International Community و گزارش‌های اخیر، سیاست محرومیت از آموزش عالی همچنان ادامه دارد. بسیاری از دانشجویان بهایی پس از قبولی در دانشگاه‌ها با موانع اداری مواجه می‌شوند یا پس از مدتی از ادامه تحصیل بازمی‌مانند.  

کارشناسان معتقدند محرومیت آموزشی صرفاً یک اقدام اداری نیست؛ زیرا اثر آن تا دهه‌ها بر زندگی افراد باقی می‌ماند.

وقتی یک جوان امکان تحصیل در رشته تخصصی خود را از دست می‌دهد، فرصت اشتغال، درآمد و مشارکت اجتماعی نیز به شدت محدود می‌شود. به همین دلیل بسیاری از فعالان حقوق بشر این سیاست را نوعی «محرومیت نسل‌به‌نسل» توصیف می‌کنند.


اقتصاد؛ میدان جدید فشار بر بهاییان

اگر در دهه‌های گذشته بازداشت و زندان بیشتر مورد توجه رسانه‌ها قرار می‌گرفت، در سال‌های اخیر فشار اقتصادی به یکی از مهم‌ترین ابزارهای محدودسازی تبدیل شده است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده در سال ۲۰۲۵، ده‌ها واحد صنفی متعلق به بهاییان پلمب شده و بسیاری از صاحبان کسب‌وکار تحت فشارهای اداری و امنیتی قرار گرفته‌اند. در برخی شهرها صاحبان مغازه‌ها پس از احضار و بازجویی با تعطیلی محل کسب خود مواجه شده‌اند.  

این سیاست پیامدهای عمیقی دارد.

در بسیاری از خانواده‌های بهایی، کسب‌وکارهای کوچک تنها منبع درآمد محسوب می‌شوند. تعطیلی این مشاغل نه تنها یک فرد بلکه کل خانواده را تحت تأثیر قرار می‌دهد.


مصادره اموال؛ روندی که شدت گرفته است

یکی از نگران‌کننده‌ترین تحولات سال‌های اخیر، افزایش موارد مصادره اموال و دارایی‌ها بوده است.

طبق گزارش مشترک Human Rights Watch و جامعه جهانی بهایی، تنها در فاصله ژوئن تا نوامبر ۲۰۲۵ بیش از ۷۵۰ مورد اقدام سرکوبگرانه علیه بهاییان ثبت شده است که شامل بازداشت، بازرسی منازل، مصادره اموال و صدور احکام زندان می‌شود. بیش از ۲۰۰ خانه و محل کسب مورد یورش قرار گرفته و بیش از ۱۱۰ نفر بازداشت شده‌اند.  

در سال ۲۰۲۶ نیز گزارش‌هایی از توقیف حساب‌های بانکی، ضبط املاک و محدودیت‌های مالی منتشر شده است. برخی خانواده‌ها بدون دریافت توضیح شفاف قانونی متوجه مسدود شدن حساب‌های خود شده‌اند.  


زنان بهایی؛ فشار مضاعف

یکی از جنبه‌های کمتر دیده‌شده این پرونده، وضعیت زنان بهایی است.

در سال ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ چندین زن بهایی به احکام زندان طولانی‌مدت محکوم شدند. برخی از این زنان مادران کودکان خردسال بودند و اجرای حکم به جدایی خانواده‌ها منجر شد.  

فعالان حقوق بشر معتقدند زنان بهایی در عمل با دو نوع تبعیض هم‌زمان مواجه هستند:

  • تبعیض ناشی از جنسیت
  • تبعیض ناشی از باور مذهبی

این موضوع باعث شده آسیب‌پذیری آنان بیش از سایر گروه‌ها باشد.


بازداشت‌ها و احکام زندان؛ روندی رو به افزایش

بررسی داده‌های پنج سال اخیر نشان می‌دهد فشارهای قضایی علیه بهاییان همچنان ادامه دارد.

طبق آمار منتشر شده توسط HRANA، در فاصله سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵:

  • ۲۸۴ بهایی بازداشت شدند.
  • ۲۷۰ نفر احضار شدند.
  • ۱۴۷ دادگاه برای شهروندان بهایی تشکیل شد.
  • ۱۰۸ مورد اجرای حکم زندان ثبت شد.
  • ۱۰۶ مورد محرومیت آموزشی گزارش شد.
  • مجموع احکام صادر شده به حدود ۱۵۰۰ سال زندان رسیده است.  

این ارقام نشان می‌دهد موضوع تنها چند پرونده پراکنده نیست، بلکه با یک روند مستمر مواجه هستیم.


تغییر روش سرکوب؛ از خشونت مستقیم تا حذف تدریجی

یکی از نکات مهمی که پژوهشگران حقوق بشر در سال‌های اخیر به آن اشاره کرده‌اند، تغییر شیوه برخورد با بهاییان است.

در دهه‌های نخست پس از انقلاب، فشارها بیشتر در قالب بازداشت‌های گسترده و برخوردهای مستقیم دیده می‌شد. اما امروز الگوی غالب تغییر کرده است.

گزارش‌های پژوهشی نشان می‌دهد تمرکز اصلی بر سه حوزه قرار گرفته است:

  1. محرومیت آموزشی
  2. فشار اقتصادی
  3. محدودیت اجتماعی

هدف این سیاست‌ها کاهش تدریجی حضور بهاییان در فضای عمومی جامعه عنوان شده است.  


واکنش جامعه جهانی

طی سال‌های اخیر نهادهای بین‌المللی بارها نسبت به وضعیت بهاییان ابراز نگرانی کرده‌اند.

در سال ۲۰۲۶، پارلمان اروپا قطعنامه‌ای در محکومیت تشدید فشارها علیه بهاییان تصویب کرد و خواستار آزادی زندانیان بهایی و پایان دادن به تبعیض‌های ساختاری شد. همچنین بیش از ۱۲۵ نماینده پارلمان‌های اروپایی بیانیه مشترکی در حمایت از زندانیان بهایی منتشر کردند.  

همزمان، سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر نسبت به افزایش بازداشت‌ها، ناپدیدسازی‌های اجباری، یورش به منازل و مصادره اموال هشدار داده‌اند.  


فراتر از یک مسئله مذهبی

پرونده بهاییان تنها موضوع آزادی دین نیست.

این پرونده به پرسش‌های بنیادی‌تری مربوط می‌شود:

  • آیا همه شهروندان باید از فرصت برابر برای تحصیل برخوردار باشند؟
  • آیا باور مذهبی می‌تواند مبنای محرومیت اقتصادی باشد؟
  • آیا دولت حق دارد یک گروه از شهروندان را از مشارکت کامل در جامعه محروم کند؟

به همین دلیل بسیاری از نهادهای حقوق بشری وضعیت بهاییان را نه صرفاً یک مسئله مذهبی، بلکه یکی از مهم‌ترین پرونده‌های تبعیض ساختاری در ایران می‌دانند.


گزارش‌های سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که فشار بر جامعه بهایی ایران همچنان ادامه دارد و در برخی حوزه‌ها افزایش یافته است. بیش از ۷۵۰ مورد اقدام سرکوبگرانه در چند ماه، صدها بازداشت، احکام طولانی زندان، محرومیت از دانشگاه و فشارهای اقتصادی گسترده، تصویری روشن از وضعیت موجود ارائه می‌دهد.  

برای بسیاری از مدافعان حقوق بشر، مسئله اصلی دیگر تنها حمایت از یک جامعه دینی نیست؛ بلکه دفاع از اصل برابری شهروندان در برابر قانون و حق برخورداری همه انسان‌ها از آموزش، کار، امنیت و کرامت انسانی است.


صدرا مجیب یزدانی


اعدام در ایران؛ از ابزار قضایی تا سازوکار ایجاد ترس در جامعه

 



اعدام در ایران؛ از ابزار قضایی تا سازوکار ایجاد ترس در جامعه


حق حیات بنیادی‌ترین حق انسانی است. تمام حقوق و آزادی‌های دیگر زمانی معنا پیدا می‌کنند که انسان از حق زندگی برخوردار باشد. به همین دلیل، مجازات اعدام همواره یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات در حوزه حقوق بشر بوده است. با وجود روند جهانی کاهش یا لغو مجازات اعدام، ایران همچنان در میان کشورهایی قرار دارد که بیشترین تعداد اعدام را در جهان ثبت می‌کنند.

سال ۲۰۲۵ از منظر حقوق بشر یکی از تاریک‌ترین سال‌های تاریخ معاصر ایران بود. بر اساس گزارش سالانه سازمان Amnesty International، مقامات ایرانی دست‌کم ۲۱۵۹ نفر را در سال ۲۰۲۵ اعدام کرده‌اند؛ رقمی که بیش از دو برابر سال قبل بوده و بخش عمده افزایش اعدام‌های ثبت‌شده در جهان را به خود اختصاص داده است.  

این آمار تنها یک عدد نیست. پشت هر رقم، یک زندگی، یک خانواده و یک جامعه قرار دارد که با پیامدهای عمیق انسانی و اجتماعی این مجازات مواجه شده‌اند.

جایگاه ایران در آمار جهانی اعدام

بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، در سال ۲۰۲۵ حداقل ۲۷۰۷ اعدام در جهان ثبت شده است که از این میان، ۲۱۵۹ مورد در ایران انجام شده است. به بیان دیگر، نزدیک به ۸۰ درصد اعدام‌های ثبت‌شده جهان در سال ۲۰۲۵ در ایران صورت گرفته است.  

این آمار ایران را در جایگاهی قرار می‌دهد که از منظر حقوق بشری بسیار نگران‌کننده است. در حالی که بیش از ۱۱۰ کشور جهان مجازات اعدام را به طور کامل لغو کرده‌اند، ایران نه تنها این مجازات را حفظ کرده بلکه دامنه استفاده از آن را نیز گسترش داده است.  

برخی گزارش‌های مستقل مانند گزارش مشترک «Iran Human Rights» و «Together Against the Death Penalty» تعداد اعدام‌های ثبت‌شده در سال ۲۰۲۵ را حداقل ۱۶۳۹ نفر اعلام کرده‌اند که همچنان بالاترین رقم ثبت‌شده در چند دهه اخیر محسوب می‌شود.  

چه کسانی بیشتر در معرض اعدام قرار دارند؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها این است که چه افرادی بیش از دیگران در معرض مجازات مرگ قرار می‌گیرند.

بررسی گزارش‌های حقوق بشری نشان می‌دهد بخش بزرگی از اعدام‌ها مربوط به جرائم مواد مخدر است. بسیاری از محکومان از مناطق محروم، طبقات کم‌درآمد و گروه‌هایی هستند که دسترسی محدودی به وکیل مستقل و امکانات دفاعی داشته‌اند.  

در کنار پرونده‌های مواد مخدر، اتهام‌هایی مانند «محاربه» و «فساد فی‌الارض» نیز نقش مهمی در صدور احکام اعدام دارند. منتقدان می‌گویند این عناوین حقوقی به دلیل تفسیرپذیری گسترده، زمینه صدور احکام سنگین را فراهم می‌کنند.  

همچنین گزارش‌ها نشان می‌دهد برخی زندانیان سیاسی، معترضان و افرادی که در پرونده‌های امنیتی بازداشت شده‌اند نیز با خطر صدور یا اجرای حکم اعدام روبه‌رو هستند.  

اعدام و مسئله دادرسی عادلانه

یکی از مهم‌ترین انتقادهای مطرح‌شده از سوی سازمان‌های حقوق بشری، مربوط به روند دادرسی است.

حق برخورداری از وکیل مستقل، حق دسترسی به مدارک پرونده، ممنوعیت شکنجه و حق محاکمه علنی از اصول پذیرفته‌شده حقوق بین‌الملل هستند. با این حال، گزارش‌های متعدد به مواردی از اعترافات اجباری، محدودیت دسترسی به وکیل و رسیدگی‌های غیرشفاف اشاره کرده‌اند.  

عفو بین‌الملل در گزارش‌های خود بارها هشدار داده است که برخی احکام اعدام پس از روندهایی صادر شده‌اند که با معیارهای دادرسی عادلانه فاصله داشته‌اند.  

زمانی که مجازات غیرقابل بازگشتی مانند اعدام در چنین شرایطی اعمال می‌شود، نگرانی‌ها درباره احتمال اشتباه قضایی نیز افزایش می‌یابد.

تأثیر اعدام بر جامعه

مدافعان مجازات اعدام معمولاً استدلال می‌کنند که این مجازات موجب کاهش جرم می‌شود. با این حال، بسیاری از پژوهش‌های بین‌المللی تاکنون نتوانسته‌اند رابطه قطعی میان افزایش اعدام و کاهش پایدار جرائم را اثبات کنند.

از سوی دیگر، آثار اجتماعی اعدام بسیار گسترده است.

خانواده‌های محکومان معمولاً با مشکلات شدید اقتصادی، روانی و اجتماعی مواجه می‌شوند. کودکان افرادی که اعدام شده‌اند اغلب در معرض آسیب‌های جدی روحی قرار می‌گیرند. همچنین فضای عمومی جامعه ممکن است تحت تأثیر گسترش ترس و ناامنی روانی قرار گیرد.

کارشناسان علوم اجتماعی معتقدند زمانی که مجازات مرگ به شکلی گسترده و مستمر اجرا می‌شود، جامعه به تدریج نسبت به خشونت عادی‌سازی پیدا می‌کند و حساسیت عمومی نسبت به حق حیات کاهش می‌یابد.

واکنش جامعه جهانی

طی سال‌های اخیر، سازمان‌های بین‌المللی، گزارشگران ویژه سازمان ملل و نهادهای حقوق بشری بارها خواستار توقف اعدام‌ها در ایران شده‌اند.

عفو بین‌الملل اعلام کرده است که استفاده گسترده از مجازات مرگ در ایران یکی از عوامل اصلی افزایش جهانی اعدام‌ها در سال ۲۰۲۵ بوده است.  

همچنین در گزارش‌های اخیر، نگرانی‌هایی درباره بازداشت‌های گسترده، روندهای قضایی شتاب‌زده و استفاده از اعدام در پرونده‌های سیاسی مطرح شده است.  

اعدام زنان؛ بخشی کمتر دیده‌شده از بحران

یکی از ابعاد کمتر مورد توجه، اعدام زنان است.

بر اساس گزارش‌های منتشر شده، دست‌کم ۴۸ زن در سال ۲۰۲۵ اعدام شده‌اند که بالاترین رقم ثبت‌شده در حدود دو دهه اخیر محسوب می‌شود.  

هرچند تعداد زنان اعدام‌شده در مقایسه با مردان کمتر است، اما افزایش این آمار نگرانی‌های تازه‌ای درباره وضعیت زنان در نظام قضایی ایران ایجاد کرده است.


بررسی آمارها و گزارش‌های سال ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نشان می‌دهد مسئله اعدام در ایران صرفاً یک موضوع قضایی نیست؛ بلکه به یکی از مهم‌ترین پرونده‌های حقوق بشری کشور تبدیل شده است.

صرف‌نظر از دیدگاه‌های مختلف درباره مجازات مرگ، واقعیت این است که حجم بالای اعدام‌ها، نگرانی‌های جدی درباره حق حیات، دادرسی عادلانه و شفافیت قضایی ایجاد کرده است. آمارهای منتشرشده از سوی نهادهای بین‌المللی نشان می‌دهد ایران در سال‌های اخیر سهم بسیار بزرگی از اعدام‌های ثبت‌شده جهان را به خود اختصاص داده است.  

برای بسیاری از فعالان حقوق بشر، پرسش اصلی دیگر این نیست که آیا اعدام‌ها افزایش یافته‌اند یا نه؛ بلکه این است که جامعه ایران و جامعه جهانی چگونه می‌توانند از حق حیات به عنوان بنیادی‌ترین حق انسانی دفاع کنند.


صدرا مجیب یزدانی 

چهار دهه حکومت؛ فساد، سوءمدیریت و نقض حقوق بشر از نگاه منتقدان و پرسش‌هایی که همچنان باقی مانده‌اند

  چهار دهه حکومت؛ فساد، سوءمدیریت و نقض حقوق بشر از نگاه منتقدان و پرسش‌هایی که همچنان باقی مانده‌اند هر حکومتی در نهایت با یک معیار سنجیده ...