مقاله:
اهل سنت در ایران، با وجود جمعیت قابل توجه، همچنان با شکاف عمیقی میان حقوق قانونی و واقعیتهای اجتماعی مواجهاند. قانون اساسی بهطور رسمی آزادی مذهبی آنان را به رسمیت میشناسد، اما در عمل محدودیتهایی وجود دارد که نشاندهنده تبعیض ساختاری است.
یکی از مهمترین مصادیق این تبعیض، عدم حضور در مناصب کلیدی حکومتی است. اهل سنت بهندرت در جایگاههایی مانند وزارت، مدیریتهای کلان یا نهادهای تصمیمگیر دیده میشوند. این مسئله نهتنها مشارکت سیاسی را محدود میکند، بلکه حس نابرابری را در میان این جامعه تقویت میکند.
از سوی دیگر، محدودیت در ساخت مسجد در شهرهای بزرگ، بهویژه تهران، یکی از چالشهای جدی است. این در حالی است که جمعیت قابل توجهی از اهل سنت در این شهر زندگی میکنند اما امکان داشتن فضای رسمی برای عبادت ندارند.
فشار بر روحانیون اهل سنت، احضارها و گاه بازداشتهای امنیتی نیز نشان میدهد که فعالیتهای مذهبی آنان تحت نظارت شدید قرار دارد. این شرایط، آزادی دین را به شکلی جدی زیر سؤال میبرد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر