انتشار عکسهای فرهاد میثمی، فعال مدنی پس از اعتصاب غذا واکنشهای فراوانی به همراه داشته است؛ اعتصاب غذایی که در پی خواستههای سه گانه آقای میثمی آغاز شده است: «توقف اعدام معترضان، آزادی ۶ نفر از فعالان مدنی و توقف آزار برای تحمیل حجاب.»
او خطاب به رهبران جمهوری اسلامی گفته است که آنها «چیزی از امنیت، معیشت و کرامت برای مردم ایران باقی نگذاشتهاند و تنها زجر و رنج نصیب مردم میشود.»
آقای میثمی که برای اعتراض به حجاب اجباری سالها است زندانی شده، در نامهاش با عنوان «برای روزهای زجر» گفته به مدت ۱۰ روز به نشانه «روزگار تلختر از زهر»، آب تلخ خواهد نوشید.
در ایران هم زندانیان سیاسی بارها اعتصاب غذا کردهاند که گاهی به مرگ منتهی شده است.
در نوروز ۱۴۰۰، ۲۸ نفر از زندانیان سیاسی در ایران که در زندانهای مختلف نگهداری میشوند با انتشار بیانیهای اعلام کردند که «به یاد و احترام رنجهای مشترکمان و در اعتراض به ظلمهای ستمگران» سال ۱۴۰۰ خورشیدی را با اعتصاب غذا آغاز میکنند.
آنها با اشاره به کشتار معترضان در آبان ۹۸ گفته بودند در «اعتراض به ظلم و ستمی که برای بقایش هیچ گلولهای را هوایی تلف نمیکند» اعتصاب غذا میکنند.
نسرین ستوده و نرگس محمدی از جمله فعالان مدنیاند که بارها به دلایل محتلف مانند «عدم آزادی زندانیان پس از پایان حبس» یا «عدم اجازه تماس تلفنی با فرزندان» دست به اعتصاب غذا زده اند.
برخی از اعتصاب غذاها مانند اعتصاب غذای اکبر محمدی و هدی صابر به مرگ معترضان انجامیده است.
اکبر محمدی فعال سیاسی، پس از اعتراضات دانشجویی سال ۷۸ بازداشت و زندانی شد. او که به حبس ابد محکوم شده بود پس از مدتی به مرخصی آمد اما مجددا بازداشت شد. و در اعتراض به این بازداشت و عدم مداوایش، اعتصاب غذا کرد.
کمیته دانشجویی گزارشگران حقوق بشر در اطلاعیهای درباره آقای محمدی اعلام کرد: «همزمان با بازدید هیاتی از مجلس شورای اسلامی از زندان اوین، ماموران محمدی را در اتاقش با زنجیر به تخت بسته و دهان او را نیز بستند و در حالی که او را کتک زده بودند به بند ۳۵۰ بازگرداندند. به گفته زندانیان آثار ضرب و شتم در بدن وی کاملا مشهود بود.»
او پس از یک هفته اعتصاب غذا در مرداد ۸۵ درگذشت و مقامهای زندان دلیل مرگ را «ایست قلبی» اعلام کردند.
هدی صابر و امیرخسرو دلیرثانی از فعالان ملی مذهبی، پس از مرگ هاله سحابی در مراسم تشییع جنازه پدرش، با صدور بیانیه مشترکی اعلام کردند که «در اعتراض به مرگ هاله سحابی و برای جلوگیری از تکرار این بیدادگریها علیه انسانهای بی دفاع دست به اعتصاب غذای تر میزنند.»
هدی صابر در ۲۲ خرداد ۹۰ و دوران اعتصاب غذا درگذشت.
پزشکان بیمارستان مدرس علت درگذشت آقای صابر را «سهل انگاری مقامات زندان در انتقال به موقع به بیمارستان ذکر کرده و گفته بودند که اگر انتقال وی به موقع انجام میشد از مرگ نجات مییافت.»
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر